بحث بسيار مهم و حساس كه اغلب تذكره‌نويسان و شرح‌احوال‌نگاران به آن توجهى ننموده مبدا و منشاء اشتباهات زيادى شده‌اند مىتوانيد به مقدمه دو رساله عرفانى از نجم الدين كبرى رجوع كنيد . شيخ نجم الدين در تقسيم‌بندى كه نسبت به انتساب خويش نموده از مشايخى بعنوان مشايخ صحبت و علم طريقت خود ياد كرده است ، در اجازه‌اى كه جهت شيخ سيف الدين باخرزى نوشته مىنويسد : « اما طريق الصحبة و اخذ علم الطريقة . . . كه دلالت دارد اين انتساب خود را با نسبت طريقهء خرقه ارشاد و خرقه تبرك فرق گذاشته است . مىنويسد : به صحبت روزبهان كبير فارسى و قاضى امام ابن عصرون دمشقى رسيدم و علم طريقت را از آنان اخذ كردم . نسبت معنوى اين دو پير خويش را چنين عنوان كرده است : روزبهان فارسى كبير از شيخ ابو نجيب عبد القاهر سهروردى و قاضى امام ابن عصرون دمشقى از شيخ حماد دياس و او از شيخ ابو نجيب سهروردى و سهروردى از ابو حامد غزالى او از ابى بكر نساج او از ابا عثمان مغربى او از ابو على كاتب او از ابو على رودبارى او از ابو القاسم جنيد او از سرى سقطى و او از معروف كرخى او از داود طائى او از حبيب عجمى او از حسن بصرى عجيب است كه دربارهء نسبت حسن بصرى مىفرمايد نزد او مردم چنين است كه حسن بصرى خود به صحبت على ابن ابى طالب رسيده و اخذ علم طريقت از او كرده از اين كلام معلوم مىشود براى خودش اين نسبت معلوم